Najpoznatiji roman Ive Andrica, "Na Drini curpija" (1945), hronoloski prati cetiri veka zbivanja oko velikog mosta preko reke Drine u Visegradu, koji je izgradio veliki vezir Mehmed pasa Sokolovic, poreklom iz tih krajeva. Most je integrativna tacka romaneskne naracije i njen glavni simbol. Sve prolazi, samo on ostaje da ukaze na trosnost ljudske sudbine. Most je mesto dodira istorijski verifikovanih licnosti i bezimenih likova koji su plod pisceve imaginacije. Roman pocinje dugim geografskim opisom visegradskog kraja i navodjenjem vise legendi o nastanku mosta, od kojih je posebna markantna ona o uzidjivanju hriscanske dece u jedan od stubova. Poreklo legende je u nacionalnom mitu i epskoj viziji sveta koja je knjizevni ekvivalent toga mita. Legende su po pravilu paralelne, imaju hriscansku i muslimansku verziju. Kraj romana pada u 1914. godinu kada su trupe austrougarske monarhije, u povlacenju, ozbiljno ostetile most. Sa rusenjem mosta izdise i Alihodza, jedan od najcesce pominjanih likova, koji simbolizuje kraj starih vremena. Izmedju pocetka i kraja romana, izmedju gradjenja i rusenja mosta, siri se pripovedacki luk dug cetiri stotine godine u kojem, u formi vrlo razvijenih epizoda, zapravo, celih prica, Andric nize sudbine visegradskih ljudi, svih vera. Roman o mostu se, kao i vecina drugih Andricevih romana i pripovedaka hrani istorijom Bosne, zemlje razmedja na kojoj se susticu i mesaju evropska i azijska religija i nacin zivota, vode ratovi i mirnodopske medjukonfesionalne i politicke borbe, i sklapaju kratka i varljiva primirja. Kao zemlja protivrecnosti Bosna nedri osobenu kulturu zivljenja, punu vitalizma ali i atavizma. Ljudi koji se, igrom sudbine, zaticu na takvoj pozornici, igraju samo kratkotrajne dramske epizode u velikom pozoristu istorije.